Küçük Ada’nin Büyük Futbolcusu (Mehmet Yılmaz , Spor Yazarı -Samsun )

Hayatta olsa idi 48 yasinda olacakti. 1961’de dogmus; bir Kibris Türk’ü o. Ismi Mete Adanir… 28 yillik hayatinin sadece sonu degil baslangici da talihsiz olmus bir bakima. Çünkü Kibris’ta bir Türk olmak demek zaten pek çok sikintiya dogustan sahip olmak anlamina geliyor. Sadece bugün için mi? Hayir… Geçmiste de böyleymis. Nasil bugün Kibrisli gençler “Kibris Türk’ü” kimligiyle futbol oynamakta bile sinirlandiriliyorsa aynisini Mete de yasamis. Egitim için gittigi Ingiltere’de üstün futbol yetenegiyle kesfedilmis ama profesyonel olarak bir Ingiliz takiminda oynamak üzere iken resmi olarak taninan Kibris Rum Kesimi federasyonundan gelen “bizde öyle bir futbolcu yok!” rezil cevabinin ardindan futbol oynama hakki elinde alinmis. Ülkesi taninmasa bile Mete kendisini tanitmis iste… Mustafa Izzet, Colin Kazim, Ömer Riza gibi isimlerden çok önce ve öncü bir isimdir Kibris futbolu için Mete, öncü ve dogma büyüme orali ayni zamanda… Yerli yani, içinden… Izmir’deki Islam Oyunlarinda yildizini parlatmis ve Altay’in yolunu tutmustur. Oradan da Konyaspor’a geçip, Ikinci Ligde gol krali olmayi basarmistir. Hem iyi bir sporcu hem efendi bir insan hem de kültürlü bir gençtir Mete. Gelin görün ki biz Samsunsporlular için o ana dek yasadiklari çok da fazla bir anlam içermiyordu. Ta ki takvimler 1987’nin yazini gösterene dek… O yaz Türk futbolunun en büyük golcüsü ve Samsunlu bir isim olan Tanju Çolak takimdan ayrilip Galatasaray’in yolunu tutacaktir. Son iki yilin lig 3.sü Samsunspor’un gol kralidir Tanju. Üstelik sadece o degil baska önemli oyuncular da ayrilmistir takimdan. Ben o zamanlar 8 yasinda idim. Gitmisti iste Tanju, bizi öylesi üzmüstü ki!.. Peki, yeri nasil dolacakti? Duyduk ki Kibrisli bir çocuk alinmis, golcüymüs, ismi de Mete imis. Ilk haftalarda hem Mete hem de takim kötü gidiyor. Mete’nin haftalar geçmesine ragmen golü yok; Samsunspor içinse “bu sene küme düsebilir” deniliyor. Ve o dönemeç haftasi gelip çatiyor. 28 Kasim 1987’de evimizde G.Saray’i agirliyoruz. Maç günü o yillarda hep oldugu gibi stat kapilari yine erkenden kapandi. Samsunsporlu taraftarlar sabahin erken saatlerinde tribünleri doldurmuslardi. Karsilasmanin basindan sonuna kadar adeta tek kale oynayan Samsunspor sagli sollu ataklarla Galatasaray’i bunaltiyordu. Ancak yillardir Samsun’da hep böyle oluyordu. Galatasaray defans yapiyor ve bir sekilde beraberligi kurtariyordu. Maçin son bölümleri yaklasirken, Ugur Terzi sol kanattan bindirdi; Ismail’i geçtikten sonra ceza sahasina yerden kesti topu ve orada bitiveren golcü Mete, yarim vole bir vurusla topu aglara gönderdi. Mete golü atar atmaz, kapali tribündeki Samsunsporlulara kostu; muazzam bir sevinç vardi ve her yer “Samsun, Samsun” sesleriyle inliyordu. Bitis düdügüyle birlikte Samsunspor, yillarca hak ettigi ama bir türlü elde edemedigi zaferi kutluyordu. Maç sonunda TRT’nin genç muhabiri Ercan Taner’e konusan Mete, tane tane ve efendice golünü anlatiyordu… “Bu benim ligdeki ilk golüm” derken mahcup oluyor ve “bu kadar geç kaldigim için Samsunsporlulardan özür dilerim” diyordu adeta. Takimimiz o sezonu lig 4.sü ve kupa finalisti olarak bitirirken Mete Adanir’in golleri de önemli katki sagliyordu. O, küçük Ada’nin büyük futbolcusu idi. Ertesi sezon ise az gol yiyip az atan ve ortanin altinda yer alan bir Samsunspor vardi. Ben Mete’yi, Muzaffer’i, Emin’i, Fatih’i, Burhanettin’i ilk defa o sezon dünya gözüyle yalnizca bir maçta seyredebilmistim; Adana Demirspor’u 3-0 yendigimizde… Sonra o renklerin siyah oldugu gün gelip çatti; inanamadik… 10 yasindaki bir çocuk için de çok agir bir aci idi bu. Yüregimizde mukaddes birer isimlermis gibi tasidik Mete’yi, Muzaffer’i, Tomiç’i, Asim Özkan’i ve Nuri Asan Hocamizi. Kaç kisi çocuguna Mete adini verdi bir bilseniz… Küçük bir yaziya sigmiyor Mete; tipki sevgisinin o küçük Ada’ya sigmadigi gibi…